bezdech

Kiedy tak patrzę na zabieganych, zapowietrzonych, zsuwających się w porannych bólach z łóżek, myślę sobie, że mam dobrze. Wstaję kiedy chcę i robię to, co chcę. Wczoraj znowu przez chwilę poczułam jak to było kiedyś i nie za bardzo się sobie spodobałam. Może to dziwne, ale zbrzydłam. W ciągu kilku minut. Zbrzydło mi wnętrze i wewnętrze. Spięcie, grymas, skupienie graniczące z obsesją, niechęć do współodczuwających, spychanie ważnego na margines, bo przecież ja "muszę, zdążyć, muszę, wyrobić się, zapiąć, najlepiej, perfekcyjnie, ktoś na mnie liczy". Agrafka. Miliardy wewnętrznych agrafek. Podziurawiłam się w kilka minut. Podziurawiłam ICH w kilka minut. I znowu to zobaczyłam. Coś jest ważniejsze od CZEGOŚ. Naiwnie myślałam, że już mi minęło, że się więcej nie powtórzy, że nauczyłam się odróżniać pasję od kompletnego zatracenia. A jednak. Nie chcę znowu taka być. 

Nie pamiętam, żebym kiedyś pracowała. To było raczej robienie fajnych rzeczy i spełnianie marzeń. Pewnie trwałabym w tych marzeniach nadal, gdyby nie kilka uwierających mnie elementów. Teraz, jeśli uwierają, to na odległość i w opowieściach innych. Dobrze mi. Nienormalna, co? Niezdecydowana, nieokreślona, nieogarnięta, niemyśląca przyszłościowo. Słyszałam już różne określenia. Bo nie tkwię w sytuacji na E i nie mam też bezEowego kaca. Za to mam jaja. Podobno. Dowiedziałam się o tym, rzucając marzenie. "Masz jaja, bo mało kto by się odważył". Może. Gdyby nie określone okoliczności, wiem na pewno, że raczej by mi te jaja nie urosły. A tak - mam parę w prezencie. Chociaż wciąż nie wiem po co. 

Jak się niestety okazało, posiadanie jaj nie wyklucza pojawienia się stanów lękowych (a szkoda). Są chwile, kiedy wątpię i kiedy się boję. Jest ich całe mnóstwo. I pewnie będą zawsze, ale powoli, coraz częściej, zaczynam doceniać to, gdzie jestem. To jaka jestem. Jaka zaczynam być. Znowu zaliczam poranne spacery z psem, które kończą się wtedy, kiedy ja tego chcę, a nie wtedy, kiedy muszą. Codziennie rano zastanawiam się "co by tu dzisiaj", w odpowiedzi słysząc "cokolwiek". Uczę się nie czuć czasu. Nie planować. Nie korzystać z zegarka. Gubić wewnętrzną napinkę. Zaczynam nawet odnajdywać plusy w dorywczości, niestabilności i chwilowej chaotyczności. Bo w tym szaleństwie jest metoda. Naprawdę. Szkoda tylko, że póki co, słabo płatna.