infantylnie

za dużo sieci na dziś.

za dużo.

mnóstwo ciekawych miejsc, rzeczy, fragmentów, ale jednak za dużo.

jutro detoks.

muszę się nauczyć pracować i nie zerkać gdzie popadnie, bo wsiąkam i trudno mi się potem wygrzebać.

złooo.

i na koniec - "infantylnie":

Kilka dni temu dopadła mnie myśl, która dzisiaj znowu powróciła. Wszystko przez koniec świata, którego jednak podobno w tym roku nie będzie (dzięki ci internecie za wiedzę, która przynosi ulgę). Myśl brzmiała - "jakie znaczenie w kontekście śmierci ma to, gdzie pracuję, co robię, kogo znam, ile zarabiam? Ostatecznie chodzi chyba tylko o to, żeby być szczęśliwym i dobrym człowiekiem". Infantylnie - ostrzegałam. Przy okazji przypomniał mi się artykuł, który przeczytałam wieki temu, i który dotyczył rzeczy, jakich ludzie żałują na łożu śmierci (prawie każdy, gdzieś na niego trafił). Zerknęłam znowu i jestem zaskoczona. Jeszcze niedawno wzdychałam nad tymi 5cioma punktami, a teraz mogłabym wszystkie odhaczyć z ulgą.

1. Żałuję, że nie miałem/am odwagi na prowadzenie takiego życia, jakie uważałem/am za słuszne, a prowadziłem/am takie, jakiego oczekiwali ode mnie inni. 

- spełniam marzenia, realizuję swoje cele, podejmuję mało popularne decyzje

2. Żałuję, że tak dużo pracowałem/am.

- pracuję dużo mniej i mniej się spinam

3. Żałuję, że nie miałem/am odwagi, żeby wyrazić swoje uczucia.

- coraz lepiej wychodzi mi mówienie tego, co myślę 

4. Żałuję, że nie pozostawałem/am w kontakcie z przyjaciółmi.

- tutaj mam jeszcze trochę do nadrobienia

5. Żałuję, że nie pozwoliłem/am sobie na bycie szczęśliwym.

- pozwalam, chociaż moje szczęście, dla innych jawi się często jako stan nieszczęścia

Wychodzi na to, że gdybym się teraz zawijała z tego świata, to z całkiem niezłym bilansem.
Mam nadzieję, że tak zostanie. A NAJfajniej byłoby kiedyś powiedzieć - "niczego nie żałuję".