historie autobusowe

Kiedy budzik dzwoni przed 6.00 rano - wiedz, że coś się dzieje. Kiedy wracasz do domu po całym dniu w terenie i dwie godziny później padasz na twarz (a na zegarku jest 20.00) - wiedz, że coś się dzieje. Niedługo się dowiem, czy się dobrze dzieje. A na razie mam kilka obserwacji (i zero zdjęć) z tej "dalekiej podróży".

1. Podróżowanie komunikacją miejską bywa przyjemne. Pod warunkiem, że masz miejsce do siedzenie (jeśli podróż wynosi 1h 20 minut) i ciekawą książkę. Chociaż widoki za oknem często rekompensują brak lektury. A widoki na Śląsku są nieprzeciętne. Poważnie.
2. Kiedy chcesz usiąść w zatłoczonym autobusie, najpierw zerknij, czy na szybie nie jest przypadkiem napisane "to miejsce tylko dla jednej osoby" - dzięki temu unikniesz wbijania się bocznego pręta w kość ogonową - pozdrawiam panią siedzącą obok mnie. Dzielna była.
   
3. Narzekanie to nadal nasz sport narodowy. Może to taka forma odreagowania stresu po całym dniu w pracy?
   
   Fragment autobusowy numer 1:
   Pani 1: No widzisz, widzisz jak ten nasz kierowca jedzie? Na każdych światłach się zatrzymuje, przepuszcza te samochody bez sensu, przecież ma pierwszeństwo, skoro to autobus. Się spóźnimy, jak nic.
   Pani 2 (zdziwiona): Śpieszysz się gdzieś, tak?
   Pani 1: Nie, wkurza mnie to po prostu.
   
   Fragment autobusowy numer 2 (kwadrans później):
   Pani 1 (do Pani 2): A widziałaś co teraz zrobił?
   Pani 2: ?
   Pani 1: Nie widziałaś? Nie widziałaś jak na czerwonym świetle przejechał?
   Pani 2: Żółte było jeszcze.
   Pani 1: Ale już prawie czerwone. Widziałaś go, jak mu się nagle śpieszy? Pozabijać nas chce. Chciałabym jednak dojechać do domu bezpiecznie i w jednym kawałku.
   
   Fragment autobusowy numer 3:
   Pani 1: O! Karetka na sygnale jedzie.
   Pani 2: Teraz to stoi, bo się nie może przebić przez te korki.
   Pani 1: A bo widzisz, jakby ten zjechał bardziej, a tamten się zatrzymał, to by przejechała. A tak - masz - nasza polska "grzeczność".
   Pani 2: Ale nasz autobus się zatrzymał, więc z tą grzecznością nie jest chyba tak źle.
   Pani 1: Zatrzymał się, zatrzymał - i co z tego? Karetka tak się przebić nie może. Więc autobus stoi, a my się przez to spóźnimy do domu! Już ci to mówiłam!
   
   Koniec końców przyjechaliśmy do celu kwadrans przed czasem.
   
   Fragment autobusowy numer 4:
   Pani 2: Widzisz - jesteśmy szybciej.
   Pani 1: Nie wiem z czego się tak cieszysz. Będę teraz musiała kwitnać przez 10 minut na przystanku i czekać na tramwaj.
   
   Komuś się nóż otworzył w kieszeni? Bo mi nawet dwa.
   

WNIOSEK

Muszę częściej jeździć komunikacją miejską - jest potem o czym pisać na blogu.