gdzie mieszkam

Burzowy (nie mylić z burzliwym) weekend spowodował, że rzadko wychodziłam z domu, ale jak już wyszłam, to nie mogłam się przestać zachwycać miejscem, w którym mieszkam. 

Żadna ze mnie dusza towarzystwa. Nie lubię spędów. Unikam. Za to uwielbiam się snuć bez celu po ulicach, spotykać raz na jakiś czas ze znajomymi na dosyć intensywne co nieco, żeby zaraz potem zamilknąć na długie miesiące. Minus tego taki, że muszę się tłumaczyć "czemu znowu się nie odzywam", a plus, że najbliżsi już są wyćwiczeni w tej materii i cierpliwie czekają, aż wyjdę z nory, a wtedy ogarnia nas dzika radość ze spotkania. 

Ja się po prostu szybko nudzę, więc wolę dawkować. I tak mam ze wszystkim. Miejscem do mieszkania też. Jednak po ostatnim weekendzie naszła mnie myśl, że mieszkanie w którym rezyduję teraz, nigdy mi się nie znudzi i będzie moim ulubionym forever. Myślę sobie czasem, że gdybym mogła, to bym je sobie kupiła (i gdybym miała za co ;)). 

MOJE MIESZKANIA

"dobre" - pierwsze z serii "bez rodziców" było prawie w centrum. dookoła starsi ludzie, zielono, cicho, blisko galeria handlowa, mały park, duży też (wystarczyło mieć rower), ale znudziło mi się. w środku było komunistycznie z meblościanką i kuchennymi meblami z epoki w tle. duszno i jakoś nie tak.

"majowe" - drugie, też prawie w centrum. duże, przestronne, podobno w strasznej dzielnicy, gdzie ludzie z nożami biegają (załapałam się na taką atrakcję tylko raz) i gdzie się nie śpi, bo kiepskie torowisko i nocne tramwaje dają w kość (po mojej wprowadzce torowisko zostało wyremontowane - jej!). miało się nie znudzić, ale...się znudziło. bo rachunki były wyższe, niż miały, okna nieszczelne, imprezy dookoła i takie tam. jedynym nieznudzonym pozostał mój pies, który pewnie do teraz wspomina te wielkie przestrzenie do leżenia i łażenia. ale nie miał wyjścia - musiał się wynieść z nami.

i tak oto zmierzamy do mieszkania numer trzy! to jest moje mieszkanie marzenie. w samym sercu miasta. miałam nosa, kiedy obstawiałam prawie 3 miesiące temu, że będzie mi tu dobrze. jest. nawet lepiej. aparat ugina się od zdjęć chmur i nieba (publikować, czy nie publikować - oto jest pytanie), ja poznaję coraz bliżej sąsiadów i cieszę z faktu posiadania windy (nie, nie dlatego, że mi nogi odciąża - po prostu nigdy z windą nie mieszkałam i nigdy w takim fajnym budynku-niebloku - o nim kiedyś też napiszę).

Ale. Za bardzo się rozpisałam, a pointy nie widać. Od czego to ja zaczęłam...."burzowy (nie mylić z burzliwym) weekend spowodował, że rzadko wychodziłam z domu, ale jak już wyszłam, to nie mogłam przestać się zachwycać miejscem, w którym mieszkam." Właśnie. Bo się zachwycam ciągle i wciąż. Zdarza mi się wychodzić na dwór (niby do sklepu) tylko po to, żeby się przejść ulicami, źle skręcić, popatrzeć na gzymsy, balkony, ludzi. 

Kocham życie w centrum miasta. TEGO miasta. 

Najbardziej, leniwe, niedzielne popołudnia - takie, jak to wczorajsze - wszędzie cisza, spokój i śmiejące się dzieciaki skaczące po kałużach. 

A w poniedziałki po kałużach skaczę sama. 

Marzyłam o tym miejscu, odkąd żyję w nowym mieście.
5 lat i mam. 

Zapamiętać - marzenia się spełniają.