udana konwersacja

Do tego posta natchnął mnie wczorajszy seans "Fight Clubu" - swoją drogą film stary, ale wciąż trzyma poziom (i wciąż nie rozumiem jak mogli go zepsuć takim kiczowatym zakończeniem). Chodzi konkretnie o jeden dialog. Scena w samolocie, podczas której Narrator po raz pierwszy widzi Tylera i z nim rozmawia:


N: Kim jesteś?
T: Co masz na myśli?
N: Kim jesteś z zawodu?
N: A co? Chcesz udawać zainteresowanie?


Bingo!
Coraz częściej mam wrażenie, że "rozmowa" zaczyna być zamieniana na "monolog" i chwilami czuję się jak w kiepskim teatrze, gdzie aktor zamiast czuć i odbierać bodźce, czeka tylko na moment, kiedy będzie mógł wygłosić swoją własną kwestię - bo jego jest najważniejsza, a sam dialog sceniczny ma głęboko w pępku.

Jak wygląda udana konwersacja - taka podczas której czuję się miło, przyjemnie i mam ochotę na więcej?

- jeżeli pytasz co robię, czym się zajmuję, tylko i wyłącznie w celu podtrzymania rozmowy - odpuść. czasem lepiej pomilczeć. w niektórych sytuacja to bywa nawet sexy. serio.

- "co tam?" - ile razy słyszę to pytanie mam ochotę odpowiedzieć - "gdzie?". niczego nie wnosi, zawsze jest rzucane w przestrzeń, bardzo często znad klawiatury komputera albo w trakcie imprezy, gdy zapada krepująca cisza. co ciekawe, pytający prawie nigdy nie czeka na odpowiedź, więc...po co?

- pytanie "co słychać?" zadawane tylko po, żeby słuchając odpowiedzi myśleć: "a ja jej zaraz powiem, że wygrałem na loterii, mam wakacje życia, widziałem zajebisty film na jutjubie etc." jest bez sensu. masz w nosie co u mnie słychać i chcesz się pochwalić co u ciebie? - nie pytaj, tylko od razu zacznij się chwalić. tobie ulży, a ja będę wiedziała, żeby następnym razem rozmawiać z tobą tak samo.

- dostosuj się do rozmówcy. nie do jego poziomu (choć to też czasem pomaga), raczej do podejścia do słuchającego. nazywam takich "jajarzami". łatwo ich rozpoznać. kiedy o czymś opowiadasz i chcesz konstruktywnej rady, wniosku, spojrzenia na swoją sytuację, a po raz trzeci słyszysz, że "ja tak nie miałem, ale za to.... ja też tam byłem, ja ostatnio widziałem..."wiedz, że nie chodzi o rozmowę, tylko o czyjeś wygadanie się, a ty jesteś tylko tłem. w przypływie dobrej woli możesz wysłuchać i spotykać się ze współrozmówcą rzadziej. jeśli nie masz tyle cierpliwości, zastosuj ten sam manewr przerywania i dogadywania. jest szansa, że "jajarz" nie zwróci na to w ogóle uwagi, a ty nie będziesz czuł kaca, że dałeś się wykorzystać jako niemy słuchacz.

- zasada wzajemności. ktoś ci kupił prezent na urodziny, to mimo, że za ktosiem nie przepadasz, też mu kupujesz, bo przecież on kupił - wiadomo o co chodzi. w rozmowie też tak można, a nawet czasem trzeba. mam koleżankę z którą widuję się raz na pół roku, rok i kiedy się spotykamy, zaraz na początku ustalamy, która opowiada pierwsza co u niej. proste. każda się wygada i każda czuje się wysłuchana, mało tego - zaopiekowana, bo kiedy wiadomo, że teraz nie twoja kolej, dużo mocniej skupiasz się na czyjejś opowieści i doradzasz lub konstruktywnie pomagasz.

Mówiąc krótko chodzi tylko o jedno:
więcej słuchania, mniej oczekiwania (na swoją kolejkę), a będzie dobrze.
Ba! Będzie lepiej, niż myślisz.


Jeżeli mnie czytasz i zobaczyłeś w tym tekście siebie, to kto wie - być może ten tekst jest właśnie o tobie.
Jeżeli w trakcie rozmowy z tobą włącza mi się jajarz, to...no właśnie :)

podpisano
ja

http://www.cmybacon.com/2012/07/note-to-self-be-kind-be-kind-be-kind/

PS żeby nie było - też kiedyś nieświadomie i wielokrotnie "jajarzowałam" konwersacje, ale cóż, kobietą jestem, a to bardzo kobieca przypadłość jest.