wywiadówka 7

Opierałam się. Przeczytałam jakieś dziwne wynurzenia uczestników pewnego spotkania w pewnej kawiarni. Że moderator-reporter był za bardzo z przodu, że nie dał dojść do słowa, a słowa były ważne. Że kilku słuchaczy wyszło. Ostentacyjnie. Tego się naczytałam. Więc nie chciałam wchodzić w ten wywiad. Mimo, że twórczość reportera cenię. Bo się wystraszyłam tej ostentacji i tego, że może będzie za bardzo egoistycznie, za bardzo o sobie i swojej wielkości. Ale weszłam. Jak w masło. Bo to jest tak dobry wywiad, że dajesz się porwać. I czujesz ulgę. Naprawdę ulżyło mi, że reporter, w pewnych kręgach zwany wielkim reporterem, zdaje sobie sprawę ze śliskości swojej pracy. I że tak otwarcie o tym mówi:

Ładnie o tym napiszę, pokażę tę ich nędzę. Pomoże mi w tym mój kolega, znakomity fotograf (...) Ty zarobisz, (...) ja, kiedy już napiszę, też zarobię. I (fotograf) zarobi, bo fotografuje czadersko. Mój wydawca zarobi, redaktorka, korektorka, drukarnia, hurtownia, księgarnia. Moja wspaniała angielska tłumaczka zarobi. I francuska, ona też pięknie tłumaczy. Polecę do Paryża, do Nowego Jorku. Może wpadnie tłumaczenie czeskie, może niemieckie. (...) Znowu linia lotnicza zarobi, znowu taksówkarz, znowu restauracja i hotel. A mój bohater? Zostanie w starych gaciach. Takie mam teraz myśli, jeszcze rozbiegane, niepoukładane. Tak powstaje książka.

Przeczytajcie ten wywiad. Koniecznie.
Wojciech Tochman: Bóg powinien piorunem cisnąć
/Robert Rient, Zwierciadło, 26 listopada 2012/

____________________
poprzednie wywiadówki:
#1, #2, #3, #4, #5, #6
z powodu sieciowej tymczasowości, niektóre mogły wyparować z zasobów internetu
(w tle pojawia się płacz i zgrzytanie zębów)