Yes, i can

Już wiem po co mi kalendarz. Zawsze myślałam, że blog to myślodsiewnia. Ale tu nie wszystko mogę i nie wszystko chcę.
A teraz mam kalendarz. I wczoraj, z okazji "robisz coś cały czas. serio", na spokojnie w tym swoim kalendarzu rozpisałam całość tego, co robiłam przez miniony czas, żeby ktoś mnie zechciał. Bo wydawało mi się, że to było za mało albo takie po prostu nic. I patrzę sobie teraz na tę rozpiskę i się uśmiecham. Bo nie ma tam miesiąca bez działania. Prawie wszystko charytatywnie, bez złotówkowego sukcesu. Ale robiłam, tworzyłam, próbowałam i parłam do przodu jak ta ćma do lampy. Jestem poparzona i nauczona. Już wyczuwam kiedy warto, a kiedy nie. Lekcja. Opłacało się. I wczoraj na spacer wyjść też się opłacało. Bo trzeba się otaczać ludźmi, którzy mówią "yes, u can" i rozpalają ducha na nowo.



Oświadczam, że jestem rozpalona. Iskrzę.
To, co wczoraj wieczorem i dziś rano, nazywa się szczęście. Ten krótki moment, chwila. Szczęście.