wszędzie dobrze gdzie nas nie ma?

Wakacje nastroiły mnie refleksyjnie.
Zawsze się tak nastrajam, kiedy ląduję na wsi, bo zawsze obserwuję ciekawe zjawiska.


ZJAWISKO PIERWSZE
Jadę samochodem z moim kierowcą i słucham:
"o, a widzisz ten dom? tam kiedyś mieszkał ten mój kolega co jeździ po świecie i robi takie fajne zdjęcia."
"ten co teraz mieszka w Warszawie?"
"ten sam. jest kartografem"
"a wróci tu kiedyś?"
"nie sądzę"

A tu dzięcielina pała, pola malowane zbożem rozmaitem, wiatr we włosach, niebieskie niebo i kawałek Polski ciągle nieodkryty. Patrzę, wzdycham i myślę kto tu kiedyś zostanie, skoro wszyscy wyjechali...może wrócą. Tyle, że to już tradycja - ich tymczasowe studia zawsze zmieniają się w "miejsce stałego zamieszkania", a wspomnienie o domu
i obcy zachwyt nad miejscem wychowu, rodzi jedno hasło: "cośtynigdytuniewrócę".

A tu pięknie jest.
Codziennie ledwie łapię oddech wciągając to wschodnie powietrze. I myślę sobie, że taki mały domek na wzgórzu, bielony na niebiesko to ja bym kiedyś chciała ("i jeszcze z widokiem na Wieprz" - dodaje mój kierowca, a ja mu przytakuję).

ZJAWISKO DRUGIE
Zwiedziłam cerkiew. Wizyta pierwsza w życiu. Ksiądz podaje rękę, zapachniało na szybko wylaną na siebie wodą kolońską. Na szybko, bo i goście nie do końca spodziewani. Widzę młodość lat 32, niezbyt długą brodę, słyszę niski głos, w powietrzu czuć niepewność. Otwierają się wielkie drzwi, a w środku dobrobyt i seria pytań: "gdzie ołtarz, po co na krzyżu ukośna kreska, czy społeczność prawosławna duża". Słucham o tym, że wieś mała, że po jednej stronie ulicy cerkiew, po drugiej kościół. Ludzie po mszy w kościele idą do cerkwi, a jak odpust w parafii to zaglądają tam, gdzie akurat odpust, że się obie religie przenikają, że jedność tworzą, że ludzie już sami nie wiedzą kto katolik kto prawosławny, ale że nikomu to nie przeszkadza. Że ksiądz cerkiewny ma żonę i małą córeczkę, że się mocno i szczerze z proboszczem zaprzyjaźnił. Że mu tu dobrze. I ludziom też. I myślę sobie słuchając tego wszystkiego, że uczyć się trzeba od takich ludzi. Zrozumienia i tolerancji się trzeba uczyć. I zwolnić. Trzeba trochę zwolnić.

ZJAWISKO TRZECIE
Ogród (nie) mój widzę ogromny!
Jabłoń ugina się pod ciężarem kolejnych prawie upadłych jabłek. W małej szklarni ochrzczonej na tunel trwa wysyp pomidorów. Kuszą kolejno: malinowe, koktajlowe, w kształcie gruszki albo zwyczajne. Wybieraj. Do tego cukinie, papryka, buraki, maliny. Idziesz, zrywasz, masz pod ręką. Smaki, zapachy, przetwory. A potem kolejno:

kosić trawę
wypielić ogródek
wystawić twarz do słońca
buraki na chłodnik zebrać
popatrzeć w niebo
usmażyć jabłka
ususzyć jabłka
zgrillować kiełbasę
zerwać bazylię i miętę
umyć samochód
upiec ciasto
znowu skosić trawę
o, kolejne jabłka spadły
iść zbierać

Ktoś to wszystko mądrze wymyślił. Człowiek musi coś z siebie dać, żeby coś dostać. Czasem więcej, czasem mniej. Że zgięty kręgosłup nad kupką ziemi, jest po coś. Że w pracy się zatracić można, uspokoić, pomedytować o życiu wyrywając chwasty. Jest czas. Dany czas. Czas na pracę. Po coś. I ja w tym trwam, widzę sens, przestaję się zadręczać. Wyciszenie, spokój, powolne życie, głębszy oddech, brak pędu za nie wiadomo czym. Monotonia jako medytacja. Jakiś wyższy poziom chyba, jakieś lepsze życie, wartościowsze może. Ciężka praca i szybki efekt adekwatny do ilości włożonego wysiłku.

Dziś pomyślałam:
"Osiąść na wsi, dzieci rodzić, psy trenować, szczęściem opływać, na nic nie narzekać. Marzy mi się. Chce mi się zanurzyć i zostać tutaj. Chłonąć to wszystko w całości i we fragmentach. Dobrze mi. Nie wracam." I zaraz potem po głowie, jak otrzeźwienie, kołaczą się słowa księdza prawosławnego: "Ja tu od stycznia jestem, żona na początku ucieszona, oboje byliśmy zachwyceni okolicą, wsią, spokojem. Ale teraz, prawie po roku, żonę ciągnie do pracy, do miasta, coś robić więcej niż tylko opieka nad dzieckiem, coś podziałać, i ja ją rozumiem". Ja też. Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma.