Lizbona

Są takie rzeczy na które człowiek czeka z utęsknieniem, bo kiedyś o nich usłyszał, zobaczył w telewizji, poczytał trochę.
I ja, odkąd zobaczyłam tramwaj w San Francisco i tramwaj w Lizbonie, wiedziałam, że muszę się nimi przejechać. Pierwszy jeszcze trochę na mniej poczeka, drugi w zasadzie też, chociaż od teraz mogę go uznać za na wpół zaliczonego.

Tramwajową linię turystyczną numer 28 polecała nam gorąco Kasia Kawa (poleciła również dużo więcej, do poczytania tutaj, w komentarzach), więc tym bardziej trzeba było skorzystać.

Tramwaje mają pootwierane okna, wagoniki są urocze, a wąskość uliczek chwilami przeraża.

Ilość turystów, w środku, też.

A jak już z tej 28ki wysiadłam, to jeszcze sobie trochę pokrzyczałam ze szczęścia.
W końcu, jedno z moich marzeń się spełniło, więc nic tylko się cieszyć.

Potem był ciąg dalszy zwiedzania i kilka kadrów z lizbońskich uliczek.

Byliśmy też na najpopularniejszym placu w Lizbonie, czyli Praca do Comercio. Miejscu morderstwa pewnego króla,
pewnego trzęsienia ziemi, które zniszczyło gigantyczny pałac i pewnego łuku triumfalnego.
CIEKAWOSTKA
Przy placu znajduje się najstarsza (powstała w 1782 roku) kawiarnia/restauracja w Lizbonie - Martinho da Arcada.

Zatrzymały nas też na chwile dwa urocze pale, wystająca z wody. Bo uroczo wystawać, to trzeba umieć.

A potem trafiliśmy na dziwny obiekt, więc było już tylko patrzenie w górę.

Okazało się, że jest to Elevador de Santa Justa, winda z 1902 roku, zaprojektowana przez ucznia samego Gustawa Eiffela (to ten od tej dużej wieży w Paryżu ;)). Można nią wjechać 32m w górę, a później po schodach wspiąć się jeszcze wyżej, na taras widokowy. Zostałam tam jaśnie oświecona.

I skoro już porównujemy (że tu winda, a tam wieża), to w Lizbonie jest coś dużo bardziej porównywalnego, kopia konkretnie. Chodzi o kopię mostu Golden Gate w San Francisco (znowu to San Francisco), czyli Most 25 Kwietnia (25 de Abril Bridge). Niby kopia, ale jednak lepsza, bo dłuższa (ma całe 2278 metrów). Most łączy Lizbonę z południową częścią Portugalii. A poza wszystkim jest po prostu ładny.

Mieliśmy też plan. Plan był taki, żeby lizbońską wisienką na torcie stało się nocne zdjęcie na Praca do Marques de Pombal, z deptakiem Pavilhão Carlos Lopes, w tle. Wszystko tam jest fajnie oświetlone, więc mogłabym zabłysnąć, ale okazało się, że błyszczałabym za bardzo, więc skończyło się tylko na zdjęciu dziennym.

I jedziemy dalej. Tym razem będziemy w miejscu na P - jakieś nieWINNE zgadywanie, strzelanie?


* todas as fotos Paulo